Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID jalali 1386 7 10 gregorian 2007 10 2 2 2 online 1 fulltext

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID نسبت های فعاليت آنزيم آرژيناز به فاکتورهای بيوشيميایی سرم بيماران همودياليزي قبل و بعد از دياليز به عنوان شاخص های بالينی جديد مقدمه: يافتن شاخص‌های پيش آگهي دهنده مي تواند در جهت تشخيص سريع تر و تصميم‌گيری بهتر در روند درمان بيماران همودياليزی، پزشك را ياری دهد. در اين پژوهش، به عنوان يک پيشنهاد جديد، نسبت های فعاليت آنزيم آرژيناز سرمی به ساير فاکتورهای بيوشيميایی سرم بيماران همودياليزي قبل و بعد از دياليز و افراد سالم بررسی و مقايسه گرديده و در نهايت به عنوان شاخص های بالينی جديد در تشخيص ميزان پيشرفت بيماری و همچنين بررسی روند درمان ‌اندازه گيری و مقايسه گرديده است. مواد و روش ها: اين پژوهش بر روي 286 نمونه سرم خون انسان انجام شد. 206 نمونه سرم متعلق به بيماران همودياليزي (103 نمونه قبل و 103 نمونه بعد از دياليز) و 80 نمونه متعلق به افراد سالم بود. فعاليت آرژيناز به روش اوره، ازت اوره خون به روش اوره آز، اسيد اوريک به روش اصلاح شده فولين، کراتينين به روش ژافه و پروتئين تام به روش بيوره ‌اندازه‌گيری شد. نتایج: فعاليت آرژيناز سرم بين بيماران همودياليزي قبل از دياليز و بعد از دياليز با افراد سالم تفاوت معني‌داري نشان داد (01/0P<). همچنين فعاليت اين آنزيم بين بيماران همودياليزي قبل و بعد از دياليز تفاوت معني داري نشان داد (01/0P<). به اين معني‌ كه عمل دياليز در كاهش فعاليت آنزيم آرژيناز مؤثر نبوده است. نسبت فعاليت آرژيناز سرمی به ازت اوره ی خون، کراتينين و اسيد اوريک سرم بين بيماران همودياليزي قبل از دياليز با افراد سالم و همچنين اين نسبت¬ها بين بيماران همودياليزي قبل و بعد از دياليز تفاوت معني داري نشان داد (01/0P<). به دليل اختلاف معنی‌داری که بين ميزان پروتئين تام سرم هر دو گروه سالم و نمونه¬های بعد از دياليز، با نمونه های قبل از دياليز وجود داشت، بين فعاليت ويژه‌ی آنزيم آرژيناز (نسبت فعاليت آرژينار به پروتئين تام) گروه‌های سالم، قبل و بعد از دياليز تفاوت معنی‌دار مشاهده نشد (01/0P<). نتیجه گیری: اين پژوهش پيشنهاد می نمايد که نسبت های فعاليت آرژيناز سرم بيماران همودياليزي به ساير فاکتورهای بيوشيميایی سرم به غير از پروتئين تام می‌تواند به عنوان شاخص‌های پيش آگهي دهنده در روند بهبود و درمان بيماران همودياليزي به كار گرفته شود. Introduction: Prognosticators are indices which are used by medical specialists in early detection to make better decisions about treatment in hemodialysis patients. In this study the ratios of human arginase activity with other biochemical parameters in serum of pre- and post- dialysis patients were compared to healthy individuals. The ratios evaluated as new indices for diagnosis and treatment of the patients. Methods: In this study, 286 human serum specimens were evaluated, 206 of which belonged to the hemodialysis patients (103 of pre- and 103 of post- dialysis) and 80 to the healthy individuals. Arginase activity were determined by urea method, blood urea nitrogen by urease method, uric acid by modified Folin method, creatinine by Jaffe method and total protein was measured by biuret method. Results: The results showed that the serum arginase activity of hemodialysis patients (pre- and post- dialysis) was significantly higher than healthy subjects (p < 0.01). It might be concluded that hemodialysis of patients had no effect on their serum arginase. There were significant differences between ratio of serum arginase activity and blood urea nitrogen, creatinine and uric acid in hemodialysis patients (pre- and post- dialysis) with healthy individuals as well as pre- and post- hemolysis patients (p<0.01). There were no significant differences between arginase specific activity of the three groups (p>0.01). Conclusion: This investigation suggests that in parallel with other serum biochemical tests, it is beneficial to measure arginase activity and using the ratios of arginase activity to other biochemical serum parameters as new indices in prognosis and treatment of hemodialysis patients. آرژيناز، بيماران همودياليزي، نارسایي كليه، همودياليز Arginase, Hemodialysis patients, renal failure, Dialysis. 2 5 Nematollah Razmi نعمت الله رزمي razmi@shirazu.ac.ir No Saed Nazifi سعيد نظيفي No Hamid Derazhi حميد درازهي No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی شیوع و خصوصیات دردگلو پس از بیهوشی عمومی از طریق لوله داخل تراشه در بیماران تحت عمل جراحی مقدمه: لوله‌گذاری داخل تراشه، تكنیكی استاندارد برای انجام بیهوشی عمومی است كه می‌تواند استرس زیادی برای بیمار ایجاد نماید این پژوهش به منظور بررسی شیوع و خصوصیات درد گلو پس از بیهوشی عمومی از طریق لوله داخل تراشه در بیماران تحت عمل جراحی باز شكستگی‌های ‌‌اندام‌های انتهایی انجام شده است. مواد و روش‌ها: در پژوهش توصیفی مقطعی حاضر، تعداد 78 بیمار 65-15 ساله تحت عمل جراحی باز شكستگی‌های ‌‌اندام‌ها به صورت غیرتصادفی و بر اساس مشخصات مورد نظر پژوهش‌گر انتخاب گردیدند. سپس با استفاده از پرسش‌نامه استاندارد درد مک‌گیل (فرم كوتاه شده) (McGill Pain Questionnaire-Short Form: (MPQ-SF)) وضعیت حسی، عاطفی، شدت درد و همچنین ارزیابی كلی درد گلو در هر یك از نمونه‌ها در طی دو فاصله زمانی یك ساعت و 24 ساعت پس از بیهوشی عمومی و خارج كردن لوله‌تراشه مورد سنجش قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون‌های آماری توصیفی و استنباطی (تی مستقل، تی زوج، آنالیز واریانس یك‌طرفه و ضریب همبستگی پیرسون) مورد تجزیه و تحلیل و مقایسه قرار¬گرفت. تجزیه و تحلیل یافته‌ها توسط نرم‌افزارSPSS تحت ویندوز انجام شد. نتایج: بر اساس یافته‌های پژوهش، میانگین سنی واحدهای مورد پژوهش 29 سال بود و با توجه به نتایج حاصل از پرسش‌نامه استاندارد خلاصه شده درد مگ‌گیل، میانگین شاخص حسی درد گلو، یك و 24 ساعت پس از بیهوشی به ترتیب 42/3 و 2/1 و میانگین شاخص عاطفی دردگلو، یك و 24 ساعت پس از بیهوشی به ترتیب 14/1 و 46/0 محاسبه گردید. هم‌چنین میانگین شدت دردگلو بر اساس مقیاس بصری درد، یك و 24 ساعت پس از بیهوشی به ترتیب 51/3 و 18/1 برآورد شد. 6/75% واحدهای پژوهش از درد¬گلو در یك ‌ساعت پس از بیهوشی شكایت داشتند كه 24 ساعت پس از بیهوشی این میزان به 5/29% رسید. در كل اكثریت واحدهای مورد پژوهش (3/33%) یك‌ ساعت پس از بیهوشی شدت درد را ناراحت‌كننده ارزیابی نموده بودند. آزمون آماری تی زوج، تفاوت معنی‌دار بین شاخص حسی و عاطفی و هم‌چنین شدت درد گلو در یك و 24 ساعت پس از بیهوشی نشان داد. میانگین شدت درد گلو در زنان نسبت به مردان بیشتر گزارش گردید. آزمون آماری ضریب همبستگی پیرسون ارتباط معنی‏دار و معكوسی بین شدت درد گلو و سن در 24 ساعت پس از بیهوشی نشان داد. نتیجه¬گیری: با توجه به نتایج حاصل از پژوهش حاضر، هوشیاری نسبت به عوارض ناشی از بیهوشی عمومی از طریق لوله‌تراشه و بكارگیری راه‏كارهای مناسب جهت پیش گیری از عوارض پس از بیهوشی عمومی و افزایش رضایتمندی آنان از عمل جراحی یك ضرورت اساسی محسوب می‌گردد. Introduction: Tracheal intubation is a standard technique for the performance of general anesthesia which might lead to stress in patient. This study has been done to evaluate prevalence and specifications of postoperative sore throat following general endotracheal anesthesia in patients undergoing open reduction surgery of extremity limbs fractures. Methods: In this cross-sectional study a number of 78 patients with 15-65 year old undergoing open reduction surgery of extremity limbs fractures were selected upon to researcher characteristics and in un-randomized sampling. Sensory, affective, intensity and general condition of pain were assessed in 1 and 24 hour after general anesthesia and extubation by using McGill Pain Questionnaire-Short Form (MPQ-SF) questionnaire. Results: Upon to result, average age was 29 year and base on McGill Pain Questionnaire-Short Form (MPQ-SF) questionnaire results, average score of sensory components of sore throat, 1 and 24 hour after general anesthesia was 3.42 and 1.2 respectively, and average score of affective components of sore throat 1 and 24 hour after general anesthesia was 1.14 and.46 respectively, and average score of sore throat intensity, 1 and 24 hour after general anesthesia was 3.51 and 1.18, respectively. 75.6% of patients had sore throat 1 hour after general anesthesia and 24 hour after decrease to 29.5%. In general, the majority of patients (33.3%) said that their sore throat intensity is discomforting. Pair t test revealed a significant difference between sensory and affective components and also intensity of sore throat in 1 and 24 hour after general anesthesia. Average score of sore throat intensity in females was greater than males. Pearson correlation test revealed a significant difference between age and sore throat intensity in 24 hour after general anesthesia. Conclusion: According to results of this study, awareness to complication following general endotracheal anesthesia and implementation appropriate strategies is essential for prevention of these complications and also for patients, satisfaction of anesthesia and surgery. بیهوشی عمومی، لوله‌گذاری داخل تراشه، دردگلو، شكستگی‌‌اندام‌ها General anesthesia, endotracheal intubation, Sore throat, Extremity limbs fractures 6 10 Hosein Bagheri حسین باقری baghe_h1@yahoo.com No Javad Noorian جواد نوریان No Hosein Ebrahimi حسین ابراهیمی No Zeynab Maghsood-Taleghani زینب مقصود طالقانی No Giti Atashsokhan گیتی آتش سخن No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی میزان آگاهی کارکنان اتاق عمل در ارتباط با منابع احتراق و راه‌های پیش گیری از آن در اتاق ‏عمل مقدمه: احتراق یكی از مهم‌ترین حوادث ترسناك و وحشت‏آور برای بیمار و اعضای تیم جراحی است كه ممكن است در حین عمل جراحی اتفاق بیفتد. این پژوهش به منظور بررسی میزان آگاهی کارکنان اتاق عمل در ارتباط با منابع احتراق و راه‌های پیش¬گیری از آن در اتاق ‏عمل انجام شده است. مواد و روش‌ها: در پژوهش توصیفی حاضر، نمونه‏گیری به صورت تمام شماری بوده و نمونه‏های پژوهش شامل كلیه کارکنان تخصصی شاغل در اتاق عمل‌های بیمارستان‌های امام حسین (ع) و فاطمیه شاهرود (تعداد 48 نفر) بودند. در این پژوهش، میزان آگاهی نمونه ها از منابع احتراق (منابع گرمایی، منابع اكسیژن و منابع قابل اشتعال) و راه‌های پیش گیری از بروز حریق در اتاق عمل با استفاده از پرسش‌نامه‌ای طراحی شده در ارتباط با پیش گیری و ایمنی از حریق در اتاق عمل مورد سنجش قرار گرفت. میانگین نمره آگاهی واحدهای مورد پژوهش در زمینه‌های یاد شده در بالا، بر مبنای 100-0 به سه سطح ضعیف، متوسط و خوب تقسیم‌بندی شد. داده ها با استفاده از آزمون‌های آماری توصیفی و استنباطی (تی مستقل، آنالیز واریانس یك‌طرفه و ضریب همبستگی پیرسون) مورد تجزیه و تحلیل و مقایسه قرار گرفت. نتایج: بر اساس نتایج حاصل از پژوهش، بیش ترین درصد (9/97%) واحدهای مورد پژوهش، برگزاری برنامه آموزشی در ارتباط با پیش گیری و ایمنی از حریق در اتاق عمل را ضروری عنوان نموده بودند و همگی (100%) این برنامه‌ها را با اهمیت و سودمند می‌دانستند. اغلب (4/85%) واحدهای پژوهش اظهار نموده بودند كه تا به حال دوره آموزشی خاصی در ارتباط با پیش¬گیری و ایمنی از حریق در اتاق عمل طی نکرده‌اند. میانگین آگاهی کارکنان اتاق عمل در ارتباط با احتراق و پیش¬گیری از آن در متخصصین بیهوشی 7/15¬%، تكنسین‌های اتاق عمل 1/13%، تكنسین‌های هوشبری 4/12% و در بین جراحان 9/10% برآورد گردید. دركل 4/60% از کارکنان اتاق عمل دارای سطح آگاهی متوسط، 3/33% ضعیف و 3/6% خوب در ارتباط با احتراق و پیش گیری از آن در اتاق ‏عمل بودند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد، متأسفانه اكثر کارکنان اتاق عمل از منابع احتراق و راه‌های پیش گیری از آن آگاهی كافی ندارند. لذا بكارگیری شیوه‏های آموزشی مختلف جهت افزایش آگاهی کارکنان اتاق عمل در ارتباط با پیش گیری و ایمنی از حریق در اتاق عمل پیشنهاد می‌گردد. Introduction: Fire is one of the fearful and morbid accident for each of members in the operating room team and important destructive accidents for each surgery patient that may occur during surgery. This study has been carried out to evaluate awareness of operating room staff about fire sources and its prevention methods in operating room. Methods and Materials: In this cross-sectional study a number of 48 persons of operating room staff from Shahroud Imam Hossein and Fatemiyeh hospitals were chosen and their awareness about fire sources (ignition Sources, oxygen sources and fuel sources) and ways of fire prevention in operating room were assessed using designed questionnaire related to prevention and fire safety in the operating room. Mean of participation,s awareness about above-mentioned fields, upon 0-100 was divided to three levels: poor, intermediate and good. The data were analyzed using SPSS, software. Results: Based on the results, 97.9% of participants declare that educational program related to prevention and fire safety in operating room is necessary and all of them told these programs are useful and important. 85.4% of participants declare that never passed any educational course related to prevention and fire safety in operating room. Mean of participation,s awareness about prevention and fire safety in operating room was estimated 15.7 in anesthesiologist, 13.1 operating room technicians, 12.4 anesthesia technicians and 10.9 surgeons. In general 60.4% of operating room staff had intermediate awareness, 33.3% poor awareness and 6.3% good awareness about fire and its prevention in operating room. Conclusion: According to the results, unfortunately majority of operating room staff are not aware of fire sources and its prevention methods in operating room. Thus further research for improving awareness of operating room staff about prevention and control of fire in operating room is recommended. احتراق، کارکنان اتاق عمل، پیش گیری از حریق Awareness, Operating room staff, Prevention of fire 0 0 Hosein Bagheri حسین باقری baghe_h1@yahoo.com No Hosein Ebrahimi حسین ابراهیمی No Haneye Amoozadeh ‌هانیه عموزاده No Najme Najafi نجمه نجفی No Arezo Darisav آرزو دریساوی No Sepede Abedi سپیده عابدی No Gete Atashsokhan گیتی آتش سخن No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID طراحی مدل تمرین هوازی در آب و بررسی نقش آن در بهبود افسردگی مقدمه: افسردگي حالتي است كه بر كيفيت خلق وخوي شخص تأثير عميق گذاشته و نحوه ادراك وي را از خويش و محيط اطرافش دگرگون مي سازد. اين بيماري فرد فعال را به موجودي با احساس بيهودگي، رانده شده از خود، فاقد اعتماد به نفس، خسته، گريزان از مردم و گاه پرخاشگر مبدل مي سازد كه همواره ناكام و ناراضي است. اگر چه این اختلال عمدتاً بوسیله دارو مورد درمان قرار گرفته است تحقیقات گسترده در چند سال اخیرحاکی است که تمرینات استقامتی می‌توانند نقش عمده ای در بهبود اختلالات مختلف خلقی ایجاد نمایند. همچنین نتایج کلینیکی و نوروبیولوژیک اخیر پیشنهاد نموده‌اند که تمرینات جسمانی حتی می‌توانند به عنوان یک روش درمانی جایگزین در مورد برخی از اختلالات خلقی مورد استفاده قرار گیرند. در این پژوهش آثار الگوی تمرینی طراحی شده در دانشجویان با اختلال افسردگی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: در این پژوهش 249نفر دانشجوی پسر بصورت تصادفی در آزمون اولیه شرکت نمودند و آزمون بک جهت ‌اندازه گیری میزان افسردگی آنان مورد استفاده قرار گرفت. 52 نفر از نمونه¬ها که نمره افسردگی بیش از 18 را کسب نمودند جهت شرکت در این مطالعه انتخاب شدند. برنامه تمرینی شامل 60 دقیقه بازی یا توپ در آب (شبیه واتر پلو) بود که 3جلسه در هفته تکرار و به مدت 7 هفته ادامه می یافت. شدت تمرین در هر جلسه حدود 60 تا 70 در صد ضربان قلب بیشینه بود. آزمون بک در چهار مرحله از شرکت کنندگان بعمل آمد. آزمون اول دو ماه قبل از شروع تمرین، آزمون دوم روز اول تمرین، آزمون سوم در هفته چهارم تمرین، و آزمون چهارم در هفته هفتم تمرین به انجام رسید. نتایج: میانگین نمره بک نمونه‌ها در روز قبل از شروع تمرین 8/8± 19/25، در هفته چهارم بعد از تمرین به 8/8 ± 08/15 و در هفته هفتم تمرین به 2/8 ± 64/11 رسیده که کاهش معنی‌دار نسبت به روز اول تمرین با 05/0P< نشان داد. نتیجه گیری: از نتايج فوق چنين به نظر مي رسد كه الگوی تمرين هوازي طراحی شده در آب مي تواند به عنوان يك روش درمانی موثر مورد توجه قرارگرفته و در صورت انجام پژوهش های تکمیلی حتی به عنوان یک روش درمان جایگزین در برخی از بیماران مبتلا به افسردگی تحت نظارت پزشک مربوطه بکار رود. Introduction: A highly disruptive emotional disorder is major depression, characterized by abnormal regulation of feelings of sadness and happiness. Traditional treatment for depression was pharmacological treatment. One alternative that has been shown to be effective in alleviating depression is physical activity. Previous observation and interventional studies have suggested that regular aerobic exercise reduced symptoms of depression. Moreover physical activity and exercise in water may have some beneficial effects on mood. However the purpose of this investigation was to design an aerobic exercise pattern in water and evaluate the effects of this pattern on depression. Methods and Materials: Two hundred and forty-nine male undergraduates allocated for this study. The Beck Depression Inventory was used to measure the presence and degree of depression. Fifty –two males (body mass, 67.8  9.3 kg; height, 1.73  0.04 m; age, 22.26  2.4) who obtained a depressive score more than 18 participated in an aerobic exercise program. The aerobic exercise program included unstructured water- polo sessions, 60 minute duration, three times per week for seven weeks. The participants trained at 60-70 % of maximum heart rate. The Beck Depression Inventory was administered before aerobic exercise training, at the first, twelfth, and twenty- first sessions. Results: Analysis of variance with repeated measures (ANOVA) showed that levels of depression score were significantly higher pre-treatment than in middle-treatment (P<0.05). A significant change was observed between the pre-treatment and post-treatment (P<0.05), the level of depression score was lower in post-treatment. Comparison of Beck score in the depressed samples at the first day (25.19), twelfth (15.08), and the twenty-first (11.64) of session, after performance of the practice, was significant (P<0.05). The results in control group at pre and post training exercise unchanged significantly. Conclusion: The results of this an investigation indicated that an aerobic exercise, especially in water have a tremendous effects on the treatment of depression. We suppose more clinical trail examination in order to confirm this method as an alternative strategy for treatment of depression. آزمون بك، تمرينات هوازي، افسردگی، فعالیت بدنی Aerobic exercise, Major depression, Treatment, Mood, College student. 17 22 Ali Younesian علي يونسيان Ayounesianaih@yahoo.com No Hamid Kalalian- Moghaddam حميد كلاليان مقدم No Morteza Mohammadiyoun مرتضي محمديون No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسي ميزان آگاهي، نگرش و مهارت رابطين بهداشتي شهر شاهرود در مورد خودآزمايي پستان مقدمه: سرطان پستان شايع‌ترين سرطان زنان و دومين علت مرگ و مير ناشي از سرطان در بين زنان است. ميزان مرگ ومير اين سرطان به‌طور مستقيم در ارتباط با مرحله بيماري در زمان تشخيص است و در صورت استفاده از روش‏هاي غربالگري، كاهش مي‌يابد. يكي از مهم¬ترين راه هاي تشخيص‌ زودرس سرطان پستان، خودآزمايي پستان است. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان آگاهي، نگرش و مهارت رابطين بهداشتي در زمينه خودآزمايي پستان انجام شده است. مواد و روش ها: 89 نفر از رابطين بهداشتي 20 تا 57 ساله شاهرود به روش تصادفي انتخاب و آگاهي، نگرش و مهارت آنان درمورد خودآزمايي پستان با استفاده از پرسش‌نامه سنجيده شد. اطلاعات حاصله با استفاده از روش‏هاي آماري تجزیه و تحلیل گرديد. نتايج: 63% رابطين بهداشتي در مواد و روشهای تشخیص زودرس سرطان پستان، علایم و نشانه¬ها، اطلاعاتی داشتند. آگاهي آنان از روش صحيح انجام خودآزمايي پستان درحد متوسط بود. 51% رابطين، خودآزمايي را در زمان مناسب انجام مي‌دادند، 78% رابطين نسبت به خودآزمايي پستان نگرش مثبت داشتند. بين نگرش و تأهل ارتباط آماري معني‌دار ديده شد. 4/12% از مهارت خوبي برخوردار نبودند. نتیجه گیری: در مجموع با توجه به آگاهي متوسط و مهارت ضعيف رابطين بهداشتي لزوم برگزاري دوره‌هاي آموزشي خاص توصيه مي‌شود. از طرف ديگر با انجام مطالعات بيش¬تر بايد عواملي را كه باعث تشويق زنان به استفاده از روش‏هاي غربالگري سرطان پستان می گردند را شناسایي نمود. Introduction: Breast Cancer is the most worldwide spread cancer occurring and the second cause of death among the women. The mortality rate of breast cancer is directly related to the stages of illness at the time of its diagnosis and in the case of using regular breast cancer screening procedures, the rate will be decreased. Breast self-examination (BSE) is one of the most important procedures in early detection of breast cancer. The objective of this study was to evaluate the level of knowledge, attitude and skill of health volunteers about BSE. Material and Methods: For this study, 89 health volunteers, aged 20-57, were selected randomly who were employed in Shahroud health centers. Their level of knowledge, attitude and skill about BSE were examind by a questionnaire and results were analyzed by descriptive statistical methods. Results: Overall 63% of health volunteers have some information about the breast cancer and their knowledge about proper usage of BSE was at medium level. 51% of them knew the best time of BSE. Their attitude on BSE high (78%) and there was a significant difference between their attitude and marital status. 12.4% of were expert to do BSE. Conclusion: Regarding to the results of this study, because of the medium level of knowledge and poor BSE skill of all health volunteers, some training courses for them is recommended as well as carrying out more researches to determine the factors that encourages women to accept cancer-screening methods . آگاهي، نگرش، مهارت، خودآزمايي پستان Breast self-examination, Knowledge, Skill, Attitude 23 27 Fateme Alaei Nejad فاطمه علائي نژاد abbasian39@yahoo.com No Maryam Abbasian مريم عباسيان No Mehri Delvarian-Zadeh مهری دلوریان زاده No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی آگاهی و نگرش زنان باردار مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی درمانی شهر قم نسبت به روش‌های ختم بارداری مقدمه: زایمان طبیعی بهترین روش زایمانی در اکثریت زنان باردار محسوب می‌شود و بر اساس جدیدترین آمارها در کشور (سال 1382) 33% از زایمان‌ها به روش سزارین انجام می‌گیرد. فقدان آگاهی از عوارض سزارین و نگرش منفی نسبت به زایمان طبیعی، یکی از مهم‌ترین علل افزایش تمایل زنان باردار نسبت به سزارین می‌باشد. هدف از این مطالعه، بررسی آگاهی نگرش زنان باردار نسبت به روش‌های ختم بارداری می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، 136 مادر باردار به روش تمام شماری که بصورت متوالی به هشت مرکز بهداشتی درمانی شهر قم مراجعه می‌کردند مورد بررسی قرار گرفتند. جهت جمع‌آوری اطلاعات پرسش‌نامه ای شامل خصوصیات دموگرافیک، عبارات آگاهی سنجی و نگرش سنجی نسبت به زایمان طبیعی و سزارین که با نظرخواهی از ماماها و متخصصان زنان و زایمان تهیه و پس از تأیید پایایی آن با روش بازآزمایی، از طریق مصاحبه با بیمار تکمیل گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون‌های2  و آزمون فیشر استفاده شد. نتایج: سطح آگاهی مادران باردار در خصوص روش‌های ختم بارداری در 4/40% موارد متوسط و در 6/59% موارد خوب بود. نگرش مادران نسبت به زایمان واژینال در 1/94% و نسبت به سزارین در 2/63% موارد مثبت بود. 9/5% مادران نسبت به زایمان طبیعی و 36% نسبت به سرازین بی¬نظر بودند. بین نگرش مادران نسبت به سزارین با سطح آگاهی آن‌ها ارتباط آماری معنی‌دار مشاهده شد (0001/0P<)، اما بین نگرش نسبت به زایمان طبیعی با سطح آگاهی مادران ارتباطی دیده نشد (19/0=P). نتیجه گیری: سطح آگاهی و نگرش نسبت به روش‌های ختم بارداری نسبت به سال های قبل بهبود یافته است، با توجه به معنی دار بودن ارتباط بین آگاهی و نگرش نسبت به سزارین، با برنامه‌ریزی صحیح جهت افزایش آگاهی و ارتقاء نگرش مثبت نسبت به روش‌های ختم بارداری می‌توان میزان تمایل به سزارین را در مادران باردار کاهش داد. Introduction: Vaginal delivery is the best method of delivery. Regarding to recent data (1382) 33% of deliveries were carried out using cesarean method in Iran. Increasing of cesarean percentage is probably due to negative attitude about vaginal delivery and low knowledge about cesarean side effects. This research is aimed to determine knowledge and attitude of pregnant women about type of delivery. Methods: This descriptive study was conducted on 136 pregnant women attended to eight health centers in Qom during Jun to August of 2003. The tool for data collection was questionnaire including, demographic obstetrical and gynecological factors and some questions about knowledge and attitude about vaginal and cesarean delivery. The questionnaire was provided by counseling with experts in midwifery and gynecology and its reliability was confirmed by test and retest. Data were analyzed using descriptive statistics, ², Man Whitney and Kruskal Wallis. Results: The levels of knowledge in the pregnant women about type of delivery, in 40.4% were average and in 59.6% were good. In this study 94.1% of women toward vaginal delivery and 63.2% toward cesarean delivery had positive atitudes, 5.9% of subjects toward vaginal delivery and 36% toward cesarean had indifferent attitude. Significant statistical difference was observed between the level of knowledge and attitude of cesarean delivery (P< 0.0001), but no significant statistical difference was observed between the level of knowledge and attitude of vaginal delivery (P=0.19). Conclusion: According to the result there was significant relationship between knowledge and attitude toward cesarean delivery. Education strategies are suggested for improvement knowledge and positive attitude toward methods of delivery. It can decrease interest of pregnant women toward cesarean delivery. آگاهی، نگرش، زایمان واژینال، زایمان سزارین، زنان باردار knowledge, Attitude, Vaginal delivery, Cesarean delivery, pregnant women. 28 34 Mahbobe Poorhidary محبوبه پورحیدری mah-poorheidary@yahoo.com No Azar Sozany آذر سوزنی No Amir Kasaian امیر کسائیان No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسي اپیدمیولوژیک موارد خودآزاری عمدی (مسمومیت) در شهرستان شاهـرود مقدمه: خودکشی اصلی‌ترین اورژانس روانپزشکی و یکی از بزرگترین معضلات بشری است، لذا مطالعه حاضر به بررسی خصوصیات اقدام کنندگان به خودآزاری عمدی (مسمومیت ها)، مواد و داروهایی که مورد استفاده آن‌ها قرار گرفته و برخی عوامل همراه با آن می پردازد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی بر روی 383 بیمار اقدام¬کننده به خود آزاری عمدی از نوع مسمومیت مراجعه کننده به بیمارستان امام حسین (ع) شاهرود از تیر ماه سال 81 تا پایان خرداد سال 82 انجام شد. داده ها از طریق پرسش‌نامه های طراحی شده و انجام مصاحبه با بیمار و بستگان او گردآوری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در طول یک سال، تعداد 383 نفر (163 نفر مرد و 220 نفر زن) مورد بررسی قرار گرفتند که گروه سنی 30-15 سال بیشترین فراوانی را (4/80%) به خود اختصاص دادند. 9/61% آن‌ها مجرد و اکثریت آن‌ها (8/48%) تحصیلات زیر دیپلم داشته و 5/88% موارد اقدام به خود آزاری را شهرنشین¬ها انجام داده بودند، بیشترین موارد اقدام به خود آزاری، با استفاده از داروهای شیمیایی (341) نفر انجام شده که بنزودیازپینها (26%) شایعترین گروه دارویی مورد استفاده بود. نتیجه‌‌‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که اقدام به خودکشی در گروه جوانان و مجردین قابل توجه بوده و اقدامات حفاظتی می‌تواند در اولویت اول، به بررسی مشکلات این گروه ها اختصاص یابد. همچنین از مهم‌ترین مباحث بالینی، توجه به عوامل خطر خودکشی و درمان موارد خود آزاری عمدی جهت جلوگیری از تکرار آن می‌باشد. Introduction: Suicide is the basic urgency of psychiatry and one of the greatest problems of human. With this regard, this study was done to determine the characteristics of the attempters and materials that were used for self- harm. Methods: This cross- sectional study was carried out on 383 patients admitted to Imam Hossein hospital in Shahroud during July 2002-2003. The data were collected through questionnaires filled by health workers and analysed using SPSS software. Results: During one year period, 383 patients (163 males and 220 females) with poisoning were admitted. The group age of 15-30 years had the most frequency in deliberate self- harm(80.4%), the single persons included 61.9% and 48.8% of cases had less than 12 schooling years education. 88.5% of attempters were from urban areas. In 341 patients, the suicide attempts were with drugs, and banzodiazepins (26%) were the most common used drugs. Conclusion: This study has shown that deliberate self-harm attempters were remarkable among youth and single persons and preventine affairs can include the investigation of these group,s problems. The main clinical issues are the assessment of suicide risk and the management of deliberate self – harm. اقدام به خودکشی، خود آزاری عمدی، مسمومیت، شاهرود Deliberate self- harm, Suiside attempters, Poisoning, Shahroud. 39 45 Seyd-Abbas Mousavi سید عباس موسوی mosavi19@yahoo.com No Ahmad Khosravi احمد خسروی No Mohammad-Hosein Hasani محمد حسین حسنی No ZAhra Jahani زهرا جهانی No